Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

S., dnia 15 września 2020 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Dariusz Plewczyński

Protokolant: Agata Trawka

po rozpoznaniu w dniu 4 września 2020 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa F. S., P. Ł.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powodów F. S., P. Ł. solidarnie kwotę 9440,49 zł (dziewięć tysięcy czterysta czterdzieści zł czterdzieści dziewięć gr) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 lipca 2018 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanej na rzecz powodów solidarnie kwotę 4089 zł (cztery tysiące osiemdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

XI GC 1405/19

UZASADNIENIE

Sprawa rozpoznana w postępowaniu „zwykłym”

Pozwem z dnia 3 lipca 2019 r. F. S. i P. Ł. wnieśli przeciwko (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę solidarnie na ich rzecz kwoty 10 100 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 10 lipca 2018 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, iż dnia 15 maja 2018 r. doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki M. nr rej. (...) należący do B. J. (1). Sprawca zdarzenia posiadał ważną polisę ubezpieczenia o odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z (...) spółka akcyjną w W.. Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi sprawcy szkody, który przyjął na siebie odpowiedzialność i wszczął postepowanie likwidacyjne, w wyniku którego ustalił i wypłacił odszkodowanie w kwocie 5161,41 zł. Poszkodowany kwestionując wysokość przyznanego odszkodowania zlecił sporządzenie ekspertyzy, w której ustalono koszt naprawy pojazdu na kwotę 20 496,82 zł, wobec czego poszkodowany odwołał się od decyzji ubezpieczyciela sprawcy szkody, który decyzją z dnia 17 sierpnia 2018 r. przyznał dopłatę do odszkodowania w kwocie 1128,31 zł. Pozwany odmówił wypłaty dalszego odszkodowania, wobec czego dnia 18 lutego 2019 r. poszkodowany zbył na rzecz powodów wierzytelność przysługującą mu z tytułu zdarzenia z dnia 15 maja 2018 r. w zakresie kosztów naprawy.

Niniejszym pozwem powodowie dochodzą jedynie części należności w kwocie 10 100 zł.

Nakazem zapłaty z dnia 6 sierpnia 2019 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Zarzucił, że złożył poszkodowanemu ofertę przeprowadzenia naprawy w warsztacie partnerskim, z czego poszkodowany nie skorzystał. Nadto pozwany podniósł, iż powodowie nie wykazali aby koszt naprawy określony przez pozwanego okazał się zaniżony.

W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 15 maja 2018 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki M. nr rej. (...) nalężący do B. J. (1). Sprawca zdarzenia posiadał ważną polisę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z (...) spółką akcyjną w W..

Poszkodowany zgłosił szkodę ubezpieczycielowi sprawcy, który przyjął na siebie odpowiedzialność co do zasady i wszczął postępowanie likwidacyjne, w którym dnia 6 lipca 2018 r. ustalił wysokość szkody na kwotę 5161,41 zł, o czym poinformowano poszkodowanego, informując go jednocześnie o możliwości zorganizowania nieodpłatnej naprawy pojazdu.

Decyzją z dnia 9 lipca 2018 r. przyznano poszkodowanemu kwotę 5161,41 zł.

Poszkodowany początkowo zdecydował się na naprawę bezgotówkową, w autoryzowanym warsztacie (...) oddział S., który dnia 15 maja 2018 r. sporządził kalkulację naprawy, na kwotę 20 496,82 zł brutto. Z uwagi na kilkukrotne przesunięcie terminu naprawy oraz wypłynięcie w rejs poszkodowany zrezygnował z naprawy w autoryzowanym warsztacie do którego utracił zaufanie i dokonał jej we własnym zakresie.

Poszkodowany próbował także ustalić warsztaty ze wskazywaną przez pozwaną stawką 51zł za roboczogodzinę ale okazało się, że pozwana nie jest w stanie wskazać takiego warsztatu , podobnie jak zapewnić części do naprawy.

Dowód:

- akta szkody płyta CD k. 91 ;

- kalkulacja (...) k. 9-13;

- pismo z dnia 9 lipca 2018 r. k. 64-65;

- decyzja (...) z dnia 9 lipca 2018 r. k. 1-16;

- dokumentacja fotograficzna k. 58-61;

- druk zgłoszenia szkody k. 61-63;

- kalkulacja z dnia 18 maja 2018 r. k. 17-23;

- wiadomość e-mail z dnia 2 lipca 2018 r. k. 68;

- zeznania świadka B. J. (1) k. 87-88;

Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. poszkodowany wniósł odwołanie od decyzji pozwanego z dnia 6 lipca 2018 r. wskazując na znaczne zaniżenie cen roboczogodzin i zaniżenie cen części zamiennych.

Dowód:

- pismo z dnia 12 lipca 2018 r. k. 24-25;

- zeznania świadka B. J. (1) k. 87-88;

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2018 r. ubezpieczyciel sprawcy szkody przyznał dopłatę do odszkodowania w kwocie 1128,31 zł. Łącznie wypłacono poszkodowanemu kwotę 6289,71 zł.

Dowód:

- decyzja (...) z dnia 17 sierpnia 2018 r. k. 26, 53;

- pismo z dnia 17 sierpnia 2018 r. k. 66-67;

- kalkulacja (...) k. 54-56;

- lista wypłat odszkodowań k. 57;

Pismem z dnia 3 października 2018 r. F. S. działając w imieniu poszkodowanego wezwał pozwany zakład ubezpieczeń do zapłaty pozostałej kwoty 14 207,11 zł w terminie 14 dni.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty z dnia 3 października 2018 r. k. 27-30;

- dowód nadania i odbioru k. 31;

Decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty dalszego odszkodowania, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Dowód:

- decyzja (...) z dnia 6 listopada 2018 r. k. 32, 69;

Dnia 18 lutego 2019 r. poszkodowany zawarł z powodami F. S. i P. Ł. umowę cesji wierzytelności, na podstawie której zbył na rzecz powodów przysługującą mu wierzytelność z tytułu szkody z dnia 15 maja 2018 r. w stosunku do (...) spółki akcyjnej w W..

Dowód:

- umowa cesji z dnia 18 lutego 2019 r. k. 33-34;

- zawiadomienie o cesji k. 37;

- wiadomość e-mail z dnia 20 lutego 2019 r. k. 36

- wiadomość e-mail z dnia 20 lutego 2019 r. k. 35;

- dowód nadania k. 38;

Hipotetyczny koszt naprawy samochodu marki M. (...), nr rej. (...) w zakresie uszkodzeń będących wynikiem zdarzenia z dnia 15 maja 2018 r., w warsztacie nieautoryzowanym i przy użyciu do naprawy wyłącznie nowych, oryginalnych części zamiennych sygnowanych logo producenta pojazdu, wynosił: 15 730,21 zł brutto (12 788,79 zł netto).

W przypadku zrealizowania wspomnianej naprawy w (...) M. z uwzględnieniem rabatów na części, koszt naprawy wynosiłby: 15 494,83 zł brutto VAT ( 12 597,42 zł netto).

Z uwagi na wiek pojazdu uzasadniona była naprawa przy użyciu nowych oryginalnych części zamiennych. Dostępny był jeden zamiennik ale jego użycie nie gwarantowało pełnego przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, podobnie jak użycie części używanych.

Kalkulacja pozwanej nie uwzględniała prawidłowych części oraz technologii naprawy, nadto zaniżone były stawki za roboczogodzinę.

Wskutek rozpatrywanego zdarzenia nie doszło do obniżenia wartości handlowej omawianego pojazdu.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego W. S. k. 100-117, 150-165, 166;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest uzasadnione w przeważającej części.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi art. 822 § 1 i 2 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeń wynikała również z art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Obowiązkiem odszkodowawczym ubezpieczyciela wobec poszkodowanego są objęte wszelkie postaci szkody wyrządzone tej osobie, a więc zarówno szkody na osobie, jak i szkody na mieniu, co wynika z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pojazd sprawcy wypadku, w którym doszło do uszkodzenia pojazdu należącego do poszkodowanego ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej.

Zgodnie z art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast zgodnie § 1 art. 510 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (§2). Stosownie do art. 882 §4 k.c. poszkodowany może dochodzić odszkodowania bezpośrednio od ubezpieczyciela sprawcy. Jest to samodzielne odrębne roszczenie, które może być przedmiotem obrotu. Fakt nabycia wierzytelności przez powoda wynika z przedstawionej umowy przelewu. Nabycie wierzytelności przez powoda, nie było kwestionowane przez pozwanego na etapie postępowania likwidacyjnego ani w toku procesu.

Powód w pozwie domaga się zapłaty dalszych kosztów z tytułu odszkodowania uznając, że wypłacona przez pozwaną kwota 6289,72zł brutto była niewystarczająca do naprawienia szkody.

Spór dotyczy więc nie zasady odpowiedzialności pozwanej ale wysokości odszkodowania.

W dotychczasowych judykatach podkreślano wielokrotnie, że uznanie wydatków związanych z naprawą pojazdu za element szkody musi być oceniane indywidualnie w realiach każdej konkretnej sprawy. Przy ustaleniu wysokości odszkodowania z tego tytułu stosować należy metodę dyferencyjną, zgodnie z którą za szkodę poczytać należy różnicę między stanem majątku poszkodowanego, który powstał po wystąpieniu zdarzenia sprawczego a hipotetycznym stanem jaki istniałby, gdyby do zdarzenia tego nie doszło. Ustalenie odszkodowania w omawianym zakresie wymaga przede wszystkim udowodnienia przez poszkodowanego wysokości szkody.

Jednocześnie w myśl art. 361 §1 k.c. jedynie w sytuacji gdy koszty poniesione na naprawę pojazdu będą kwalifikowały się jako normalne (zwykłe) następstwa zdarzenia sprawczego, uznać je można będzie za składnik (element) szkody w przedstawionym wyżej rozumieniu.

Podkreśla się, że na wierzycielu (poszkodowanym) spoczywa obowiązek zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów wywodzony z regulacji art. 354 §2 k.c., 362 k.c. i 826 §1 k.c.). Zatem szkody nie będzie stanowił każdy wydatek poniesiony celem naprawy, a jedynie taki, który w realiach konkretnej sprawy zostanie uznany w świetle powołanych przepisów za niezbędny i celowy dla zapobieżenia szkodzie .

Reasumując - o zakwalifikowaniu wydatku związanego z naprawą pojazdu jako szkody decydować muszą realia konkretnej sprawy, w tym zwłaszcza celowość poniesionych kosztów i ich uzasadnienie ekonomiczne.

Szkoda powstaje w chwili uszkodzenia pojazdu, na co wielokrotnie zwracał uwagę Sąd Najwyższy. Obowiązek naprawienia szkody nie jest zależny od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierzał dokonać takiej naprawy w przyszłości. Stanowisko, że szkoda wyraża się hipotetycznymi kosztami naprawy, mimo sprzedaży pojazdu zostało ostatnio wyrażone w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2018r (sygn.. akt II CNP 32/17) oraz z dnia 12 kwietnia 2018r (sygn.. II CNP 41/17), w których stwierdzono niezgodność orzeczenia sądu niższej instancji z prawem. Natomiast, że istotny jest profesjonalny koszt naprawy na prawidłowych częściach, wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018r (sygn.. II CNP 43/17). Dalej zauważyć należy, że w sprawie III CZP 51/18 (i połączonych sprawach III CZP 72/18, III CZP 74/18, III CZP 64/18 i III CZP 73/18) w dniu 7 grudnia 2018r Sąd Najwyższy odmówił odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Szczecinie „Czy w przypadku wyrządzenia szkody w pojeździe mechanicznym, stanowiącej szkodę częściową, w przypadku, gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania dojdzie do naprawy pojazdu przywracającej ten pojazd do stanu sprzed powstania szkody, odszkodowanie należne poszkodowanemu w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego ograniczone jest do równowartości wydatków faktycznie poniesionych celem naprawy pojazdu, czy też powinno być ustalone jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego?”​ W uzasadnieniu wskazano, że wcześniejsze stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w jego orzeczeniach w tym zakresie jest jasne. Kolejny raz Sąd Najwyższy odmówił odpowiedzi na podobne pytanie Sądu Okręgowego w dniu 20 lutego 2019r (III CZP 91/18).

Mając na uwadze powyższe Sąd ustalił uzasadnione koszty naprawy w oparciu o dowód z opinii biegłego.

W ocenie Sądu miarodajne są koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody określone ostatecznie przez biegłego na rozprawie na kwotę 15730,21 zł brutto wyliczoną z uwzględnieniem części oryginalnych klasy O, przy przeprowadzeniu naprawy w warsztacie nieautoryzowanym. Przyjmując ten wariant uwzględniono stan pojazdu w chwili wypadku, w szczególności jego wiek 3 lat. Biegły wyjaśnił w opinii pisemnej, że dostępny był jeden zamiennik ale jego użycie nie gwarantowało pełnego przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, podobnie jak użycie części używanych. Biegły w odniesieniu do zarzutów strony powodowej do opinii potwierdził, że w opinii pisemnej prawidłowo wskazał zakres naprawy ale nie ujął w kalkulacji procedury wymiany poszycia drzwi, która to czynność była niezbędna przy naprawie. Swoje zaniechanie skorygował na rozprawie w dniu 4 września 2020r wskazując prawidłowy koszt naprawy. Z zeznań świadka B. J. (1) wynika, że serwisowania i napraw pojazdu dokonuje poza autoryzowaną stacją obsługi, nadto utracił zaufanie do (...) , gdyż proces naprawy był odraczany w czasie. W zaistniałej sytuacji jako szkodę przyjęto koszt naprawy w warsztacie nieautoryzowanym w wysokości 15730,21 zł brutto.

Jeśli chodzi o propozycję naprawy pojazdu przez (...), to odnotować należy, że poszkodowany nie miał obowiązku skorzystania z niej (szkoda powstaje w chwili zdarzenia, niezależnie od naprawienia pojazdu). Przede wszystkim jednak wskazać należy, że oferta (...) była nierealna, gdyż jak wynika z zeznań świadka B. J. (...) nie było w stanie wskazać warsztatu ze stawką 51zł za roboczogodzinę, ani zapewnić części do naprawy. Rozpoczęcie naprawy przez autoryzowaną stację było trzykrotnie odraczane w czasie bez gwarancji wykonania, co w związku z zawodem poszkodowanego (marynarz) i opuszczeniem kraju wymusiło wykonanie naprawy pojazdu we własnym zakresie, w czasie gdy był obecny. Z opinii biegłego wynika też, że kalkulacja pozwanej nie uwzględniała wszystkich prawidłowych części i procesów technologicznych. Reasumując poszkodowany nie był związany propozycją pozwanej. Kwestia ta nie wydaje się sporna po sporządzeniu opinii przez biegłego. Pozwany mimo zobowiązania i wyznaczenia terminu nie odniósł się do treści opinii, w szczególności nie próbował jej wyjaśnić w kontekście własnych kalkulacji, które biegły zanegował.

Należne odszkodowanie to kwota 15730,21 zł brutto. Rozliczenie w kwocie brutto nie jest sporne między stronami i wynika z obowiązujących przepisów. Dotychczas wypłacono kwotę 6289,72zł, powodom przysługuje więc dalsze odszkodowanie w kwocie 9440,49zł.

Odsetki przyznano na podstawie 817 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu.

Istotne elementy materiału dowodowego omówione zostały we wcześniejszej fazie uzasadnienia. Dla porządku wskazać należy, że Sąd dokonał ustaleń w oparciu o częściowo niesporne twierdzenia stron, zeznania świadka B. J. (1), dowody z dokumentów oraz dowód z opinii biegłego. Autentyczność i treść dokumentów nie była kwestionowana, strony wyprowadzały z nich jedynie częściowo odmienne wnioski. Zeznania świadka Sąd uznał za wiarygodne.

Dowód z opinii biegłego stosownie do utrwalonych w nauce i orzecznictwie poglądów, ze względu na swoją specyfikę może być oceniany przez sąd jedynie w płaszczyźnie poprawności logicznej, zgodności z zasadami doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej (por. Wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2004r, sygn.akt II CK 572/04, Lex nr 151656). Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wyprowadzać własne stwierdzenia (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 1990r sygn. akt I PR 148/90 opubl. Lex nr 5319, OSP 1991/11/300, wyrok SN z dnia 13 października 1987 r., II URN 228/87 opubl. PiZS 1988, nr 7, poz. 62, Komentarz do art.278 kodeksu postępowania cywilnego, [w:] Bodio J., Demendecki T., Jakubecki A., Marcewicz O., Telenga P., Wójcik M.P., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III.). Biegły sporządzający opinię jest stałym i długoletnim biegłym sądowym. Nie ma podstaw do podważania jego kwalifikacji, wyjaśnień i metodyki opartych na wiedzy i doświadczeniu. W ocenie Sądu biegły sporządził prawidłową opinię uwzględniając zgromadzony w aktach materiał. Na rozprawie odniósł się też do zarzutów powoda uznając je w części za uzasadnione.

Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowi art. 100 zd.1 k.p.c. stosownie do którego w razie częściowego uwzględnienia żądań koszty będą stosunkowo rozdzielone.

Powodowie wygrali proces w 93% i ponieśli następujące koszty: opłatę od pozwu w kwocie 505zł, połowę kosztów biegłego 590,40zł, opłatę od pełnomocnictwa 17zł oraz koszt wynagrodzenia pełnomocnika 3600zł. Wysokość kosztów wynagrodzenia pełnomocnika ustalono w wysokości stawki minimalnej na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804).

Pozwana powinna zwrócić 93% kosztów celowych poniesionych w celu dochodzenia należności, czyli kwotę 4382zł.

Na uwzględnione do rozliczenia po stronie pozwanej koszty procesu składają się połowa kosztów opinii biegłego 590,40zł i koszt zastępstwa procesowego w kwocie 3600zł, który określono na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804).

Pozwana wygrała w 7%. Powodowie powinni jej więc zwrócić kwotę 293zł.

Po odjęciu od kwoty 4382zł. kwoty 293zł otrzymujemy kwotę 4089zł tj. kwotę jaką zobowiązana jest uiścić pozwana.

Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięto jak w punkcie III sentencji.

Pozostała część zaliczki zostanie zwrócona stronom po uprawomocnieniu się wyroku.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2.(...)

3. (...)

(...)

4. (...)