Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Katarzyna Jaworowska

po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 r. w Szczecinie na rozprawie

sprawy z powództwa P. K.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki P. K. kwotę 34.754,31 zł (trzydzieści cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt cztery złote trzydzieści jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia od dnia 25 lutego 2025 r. do dnia zapłaty;

2.  w pozostałej części powództwo oddala;

3.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki P. K. kwotę 5.655 zł (pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 3.110,64 zł (trzy tysiące sto dziesięć złotych sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt III C 904/21

UZASADNIENIE

Pozwem z 20 września 2021 r., który wpłynął do 8 października 2021 r., powódka P. K., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na jej rzecz powódki kwotę 34.754,31 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 4 lipca 2021 r., do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nrom przepisanych oraz kwoty 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

W uzasadnieniu żądania pozwu powódka podała, że swoje roszczenie opiera na zdarzeniu, w którym doszło do kolizji dwóch pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym. Jeden pojazd, którego właścicielem jest powódka, kierowany był przez jej męża B. K. (1). Drugi z pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu, F. (...), kierowany był przez A. Ł., który legitymował się umową obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zawartą z pozwanym ubezpieczycielem. Pomimo tego, że po przybyciu wezwanych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji, stwierdzili oni winę męża powódki, a ten przyjął mandat karny za popełnione wykroczenie, to w ocenie powódki taka ocena sytuacji dokonana przez funkcjonariuszy Policji była błędna, a w istocie winę za przedmiotowe zdarzenie ponosi kierujący drugim pojazdem mechanicznym. Powódka podała, że pozwany ubezpieczyciel wszczął i przeprowadził postępowanie likwidacyjne, w toku którego dokonał wyceny szkody w pojeździe na kwotę 34.754,31 zł. Pozwany, po zapoznaniu się z notatką Policji stwierdzającą winę kierującego samochodem powódki, odmówił przyjęcia odpowiedzialności za powstałą szkodę.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Pozwany przyznała, że uczestnik kolizji, kierujący pojazdem marki F. (...), A. Ł. posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej oraz że wysokość szkody w pojeździe powódki wyniosła 34.754,31 złotych. Pozwany zaprzeczył jednakże, jakoby winnym kolizji był ubezpieczony u niego A. Ł. oraz zaprzeczył temu, że B. K. (1) nie naruszył elementarnych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Pozwany podniósł, że kolizja z dnia 31 marca 2021 r. nie została spowodowana przez kierującego pojazdem F. (...), ubezpieczonego u niej A. Ł..

Sad Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

31 marca 2021 r. w S. na skrzyżowaniu ul. (...) doszło do kolizji drogowej, w której uczestniczył B. K. (1) – kierujący samochodem powódki P. K. oraz A. Ł., związany z pozwanym (...) S.A. z siedzibą w W. umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.

Niesporne, nadto dowód:

- zeznania świadka B. K. (2), k. 105-107;

- zeznania świadka A. Ł., k. 120-121

- nagranie zdarzenia z dnia 31 marca 2021 r. (płyta CD), k. 60

B. K. (1), kierujący samochodem H. (...) o nr rej. (...) włączał się do ruchu wyjeżdżając z chodnika, na którym wcześniej parkował niezgodnie z przepisami. Jego zamiarem było zawrócenie na skrzyżowaniu i jazda w kierunku ul. (...). Od strony ul. (...) w stronę ul. (...) poruszał się A. Ł. kierujący pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...). Poruszał się on z prędkością około 55 km/h, w miejscu, w którym obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h. A. Ł. poruszał się lewym pasem jezdni, jadąc po poprowadzony w tamtym miejscu torowisku. Gdy A. Ł. dostrzegł wykonującego manewr B. K. (1) przeciął on oś jezdni i wykonując manewr obronny odbił on w lewo. Nie uniknął on tym jednak uderzenia w lewy bok pojazdu H. (...) uderzając w tylną część lewych przednich drzwi tego samochodu, co spowodowało obrócenie i przemieszczenie samochodu H. oraz jego uderzenie przednią częścią prawego boku w słupki usytuowane na chodniku, po lewej stronie jezdni ul. (...).

Dowód:

- zeznania świadka B. K. (2), k. 105-107;

- zeznania świadka A. Ł., k. 120-121;

- nagranie zdarzenia z dnia 31 marca 2021 r. (płyta CD), k. 60;

- opinia biegłego sądowego M. M., k. 284-293

Stan zagrożenia powstał w przedmiotowej sprawie w momencie, w której B. K. (1) rozpoczął włączanie się do ruchu (zjechał kołem na jezdnię). Od tej chwili, do momentu kolizji upłynęło około 2,85 sekund. Gdyby A. Ł. poruszał się maksymalną dopuszczalną na tym odcinku drogi prędkością (40 km/h) uniknąłby on zderzenia poruszając się nawet lewym pasem. Poruszając się prawym pasem A. Ł. uniknąłby kolizji nawet jadąc z prędkością 55 km/h. A. Ł. mógł także uniknąć kolizji na skutek dokonania prawidłowego manewru obronnego, odbicia w prawo, a nie w lewo. Jednocześnie, ze względu na łuk drogi B. K. (1) nie miał możliwości zauważenia A. Ł. w lusterku bocznym.

Sprawcą wypadku z dnia 31 marca 2021 r. był kierujący samochodem marki F. (...) A. Ł..

Dowód:

- opinia biegłego sądowego M. M., k. 284-293;

- uzupełniająca opinia biegłego sądowego M. M., k. 315-318

Przybyły na miejsce patrol Policji uznał za winnego powyższego zdarzenia B. K. (1) i ukarał go mandatem karnym. A. Ł. zgłosił szkodę ubezpieczycielowi, u którego ubezpieczona była powódka, który odmówił mu przyznania odszkodowania. Nie uwzględnił także reklamacji uznając, że winnym tego zdarzenia był właśnie A. Ł., na dowód czego przedstawił prywatną opinię wykonaną 7 lipca 2021 r. przez R. B..

Dowód:

- pismo z 30 kwietnia 2021 r., k. 47-48;

- Pismo z 8 lipca 2021 r., k. 46;

- opinia w sprawie kolizji drogowej, k. 49-59;

- oświadczenie sprawcy szkody, k. 44-45

Powódka P. K. zgłosiła szkodę pozwanemu ubezpieczycielowi (...) S.A. z siedzibą w W. 13 maja 2021 r. wypełniając stosowny formularz. Pozwany ubezpieczyciel wykonał stosowną kalkulację wysokości szkody, wyceniając ją na kwotę 34.754,31 złotych. Pozwany ubezpieczyciel jednakże decyzją z dnia 31 marca 2021 r. odmówił wypłaty odszkodowania wskazując, że winnym kolizji jest B. K. (1), co (...) potwierdziła wystawiając mu mandat karny. Pozwany ubezpieczyciel wskazał, że to kierujący samochodem marki H. nie zachował szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu, czym naruszył przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Dowód:

- formularz zgłoszenia szkody, k. 39-43;

- kalkulacja kosztów naprawy pojazdu, k. 28-38;

- odmowa wypłaty odszkodowania, k. 25-26

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się być zasadne co do roszczenia głównego i jako takie podlegało uwzględnieniu.

W przedmiotowej sprawie powódka P. K. żądała od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. zapłaty na jej rzecz kwoty 34.754,31 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 4 lipca 2021 r., do dnia zapłaty.

Podstawą faktyczną żądania pozwu była kolizja z 31 marca 2021 r. pomiędzy mężem P. K., który w chwili zdarzenia prowadził pojazd będący jej własnością H. (...) nr rej. (...), a A. Ł., kierującym pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...), związanym umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z pozwanym (...) S.A. z siedzibą w W..

W przedmiotowej sprawie pozwany ubezpieczyciel kwestionował jedynie zasadność kierowanego przeciwko niemu roszczenia, nie kwestionując wysokości szkody powstałej w pojeździe H., którą sam w toku postępowania likwidacyjnego oszacował na kwotę 34.754,31 złotych.

Mając na względzie, że wysokość szkody nie była przez strony kwestionowana, Sąd ustalił ją na kwotę 34.754,31 złotych.

Podstawą prawną dochodzonego przez powódkę roszczenia był art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c., w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, a legitymacja bierna pozwanego ubezpieczyciela wynikała z treści art. 822 § 1 k.c.

Zgodnie z art. 436 § 2 k.c., w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody poszkodowani mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Taką zasadą ogólną jest zasada winy przewidziana w art. 415 k.c., stosownie do którego kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Natomiast art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Z kolei art. 822 § 1 k.c. przewiduje, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Natomiast zgodnie z § 4 przywoływanego przepisu uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Zderzeniem się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody (art. 436 § 2 KC) jest ich zetknięcie się, gdy pozostają wobec siebie w ruchu, w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (ustawa z dnia 1.02.1983 r., jedn. tekst: Dz.U. z 1992 r. Nr. 11, poz. 41, za zm. oraz ustawa z dnia 20.06.1997 r., Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) (zob. Wyrok SN z 5.02.2002 r., V CKN 644/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 156.). Pojazd włączający się do ruchu jest niewątpliwie pojazdem „w ruchu” w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. Dlatego odpowiedzialność obu uczestników kolizji musi być rozważana na gruncie przepisów ogólnych i art. 415 k.c.

W tym miejscu Sąd zauważa, że nie jest on związany oceną prawną zdarzenia wyrażoną przez funkcjonariuszy Policji, którzy zakończyli postępowanie wykroczeniowe nakładając na B. K. (1) mandat karny, a zatem stwierdzając jego winę w zaistnieniu kolizji drogowej. Jak stanowi art. 11 zd. 1 k.p.c., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. W przedmiotowej sprawie jednak nie doszło do skazania B. K. (1) za przestępstwo w drodze wyroku sądowego. Stąd też, dopuszczalnym w realiach przedmiotowej sprawy było badanie winy uczestników tej kolizji, celem ustalenia, kto ponosi za nie odpowiedzialność.

Do przyjęcia odpowiedzialności na zasadzie winy konieczne jest ustalenie, że zachowanie sprawcy, przyjmujące postać zaniechania lub działania, doprowadziło do szkody, że zachowanie te było bezprawne i że było ono zawinione przez tego, który tę szkodę wyrządził, a ponadto, że szkoda ta pozostawała w związku przyczynowym z zachowaniem wyrządzającego szkodę.

Szkodą jest uszczerbek w dobrach majątkowych poszkodowanego podmiotu. Natomiast zachowanie wyrządzającego szkodę przyjmować może bardzo zróżnicowane postaci.

Przyjmuje się, że „każde zachowanie naruszające dobra podmiotu prawa cywilnego, z którego wynika szkoda, jest bezprawne tak długo, jak długo nie zachodzi dodatkowa okoliczność, z którą przepis prawa lub powszechnie uznane zasady wiążą wyłączenie bezprawności” (K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 33, Warszawa 2024). Oznacza to, że wyrządzenie szkody co do zasady będzie bezprawne, natomiast dopiero wystąpienie pewnych okoliczności (np. działania w ramach uprawnień, stan wyższej konieczności) prowadzić będzie do wyłączenia w konkretnym wypadku bezprawności powstałej szkody.

W kontekście winy w polskim prawie cywilnym dominuje koncepcja obiektywno-subiektywna. W ramach badania winy wyrządzającego szkodę z jednej strony należy badać sam fakt naruszenia czyichś interesów, a z drugiej strony zweryfikować zarzucalność tego naruszenia konkretnemu podmiotowi, który szkodę wyrządził, a zatem możliwość pokierowania swoim zachowaniem w sposób zgodny z prawem. Powszechnie przyjęto w doktrynie i orzecznictwie do przypisania komuś odpowiedzialności za szkodę wystarczy stwierdzenie choćby najlżejszego stopnia nieumyślności ( culpa levissima).

Jak słusznie wskazuje Sąd Najwyższy, adekwatny związek przyczynowo skutkowy jest obiektywnym faktem wynikającym z empirycznych praw przyrody. Zachodzi on wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest normalnym następstwem tego rodzaju zdarzeń (zob. Wyrok SN z 27.11.2002 r., I CKN 1215/00, LEX nr 78330; Wyrok SN z 10.04.2000 r., V CKN 28/00, LEX nr 52426).

W przedmiotowej sprawie szkoda niewątpliwie powstała, zarówno w pojeździe H. stanowiącym własność powódki, a kierowanym przez B. K. (1) jak i w pojeździe F. (...), kierowanym przez A. Ł.. Szkody te powstały na skutek kolizji z 31 marca 2021 r. Spornym pozostaje, kto jest sprawcą kolizji, a zatem czyje zachowanie doprowadziło do wystąpienia tych szkód.

W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, to zachowanie A. Ł. doprowadziło do zaistnienia przedmiotowej kolizji.

Taka ocena wynika z tego z oparcia się na wnioskach opinii biegłego sądowego M. M.. Na jej podstawie Sąd ustalił, że to zachowanie A. Ł. doprowadziło do kolizji obu pojazdów. Bezspornym, ale także irrelewantnym jest to, że B. K. (1) zaparkował swój samochód nieprawidłowo. Nie zwalniało to jednak A. Ł. po pierwsze, z dostosowania prędkości do administracyjnych limitów (art. 21 Prawa o ruchu drogowym, dalej p.o.r.d.), po wtóre z jazdy prawem pasem (art. 16 p.o.r.d.), po trzecie z wykonania prawidłowego manewru obronnego (art. 3 i 4 p.o.r.d.). Jednocześnie B. K. (2) zobowiązany był do zachowania szczególnej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa przejazdu innemu pojazdowi, albowiem włączał się on do ruchu (art. 17 ust. 2 p.o.r.d.)

B. K. (1) nałożone na niego obowiązki przez p.o.r.d. spełnił, albowiem mógł on wykonać bezpiecznie wykonać manewr w razie prawidłowego zachowania się A. Ł..

A. Ł. natomiast nie zachował należytej, zwykłej ostrożności, a jednocześnie nie poruszał się możliwie blisko prawej krawędzi jezdni i ponadto przekroczył dopuszczalną w miejscu kolizji prędkość. Ponadto wykonał on całkowicie nieprawidłowy manewr obronny, który de facto doprowadził do kolizji tych dwóch pojazdów.

Z tego względu uznać należy winę A. Ł. za spowodowanie szkody w majątku powódki, a polegającym na uszkodzeniu pojazdu marki H..

Biorąc pod uwagę, że sprawca szkody był związany umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z pozwanym ubezpieczycielem, to powódka odszkodowania za wyrządzoną tym zdarzeniem szkodę mogła dochodzić od pozwanego ubezpieczyciela.

Jak już wyżej wskazano, w przedmiotowej sprawie pozwany ubezpieczyciel kwestionował jedynie zasadność kierowanego przeciwko niemu roszczenia, nie kwestionując wysokości szkody powstałej w pojeździe H., którą sam w toku postępowania likwidacyjnego oszacował na kwotę 34.754,31 złotych.

Z tego względu Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki P. K. kwotę 34.754,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia od dnia 25 lutego 2025 r. ( dzień wyrokowania) do dnia zapłaty.

W punkcie zaś drugim wyroku, Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tzn. w tym zakresie, w jakim żądanie pozwy dotyczyło odsetek za opóźnienie od daty wskazanej w pozwie, tj. od 4 lipca 2021 r.

W ocenie bowiem Sądu, w przedmiotowej sprawie, powódce od pozwanego należały się odsetki od daty wyrokowania przez Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W orzecznictwie obecne są co najmniej trzy poglądy dotyczące zasad orzekania odsetek w sprawach dotyczących odszkodowania, w których nieznana jest zasada bądź wysokość danego odszkodowania. Zgodnie z jednym z poglądów opóźnienie świadczenia odszkodowawczego następuje, jeżeli dłużnik nie spełni świadczenia niezwłocznie po wezwaniu go przez wierzyciela i od tej chwili należą się wierzycielowi odsetki (zob. np. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2013 r., VI ACa 1150/12, LEX nr 1314923). Zgodnie z drugim poglądem w razie ustalania odszkodowania na podstawie cen z daty wyrokowania, odsetki należą się właśnie od daty wyrokowania (zob. np. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2001 r., IV CKN 297/00, LEX nr 52405; Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 725/98, LEX nr 40488; Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1994 r., III CZP 105/94, LEX nr 4123). Zgodnie zaś z poglądem trzecim: „Za możliwe i potrzebne należy (...) uznać przyjęcie mechanizmu zapobiegającego bezpodstawnemu wzbogaceniu się poszkodowanego. Może on polegać na odpowiednim określeniu sumy odszkodowania, od której przysługują odsetki ustawowe z daty, od której zostaną przyznane te odsetki. Jego zastosowanie powinno uwzględniać wszystkie istotne w tym zakresie okoliczności danego przypadku, tj. upływu czasu między datą wymagalności odszkodowania a datą jego przyznania, skalę zmiany wartości pieniądza w tym czasie, różnicę między wysokością odszkodowania należnego poszkodowanemu ustalonego według cen z daty jego wymagalności i ustalonego według cen przyjętych dla ustalenia jego wysokości oraz obowiązującą wówczas stopę odsetek ustawowych. W każdym jednak razie wykorzystanie takiego "mechanizmu korygującego" nie może pozbawić poszkodowanego ani odsetek ustawowych od daty wymagalności odszkodowania wyrażonego sumą pieniężną ustaloną według cen z tej daty, ani odsetek ustawowych od przyznanego odszkodowania od daty jego przyznania.” (zob. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1998 r., III CZP 72/97, LEX nr 32565).

Sąd w przedmiotowej sprawie skłania się ku zastosowaniu trzeciej interpretacji przepisów, to jest tak zwanego mechanizmu korygującego, który w przedmiotowej sprawie uzasadnia zasądzenie odsetek od daty wyrokowania przez Sąd I instancji. Wynika to z tego, że w przedmiotowej sprawie sporna była zasada odpowiedzialności pozwanej, a spór ten miał charakter nieoczywisty i wymagał zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych co do wiadomości specjalnych. Zasądzenie odsetek od 4 lipca 2021 r., kiedy sprawstwo szkody było wątpliwie, pozostawałoby w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości. Pozwany ubezpieczyciel, odmawiając wypłaty odszkodowania, opierał się na ustaleniach Policji, która to męża powódki B. K. (1) uznała za winnego zaistnienia kolizji. Z kolei ubezpieczyciel powódki odmówił wypłaty odszkodowania, wskazując, że sprawcą szkody jest kierujący pojazdem F. (...) A. Ł.. Kwesta winy za wypadek zaistniały dnia 31 marca 2021 r. została zatem ostatecznie rozstrzygnięta dopiero w niniejszym postępowaniu, na podstawie wniosków opinii biegłego M. M. z 3 lipca 2024 r., że sprawcą zdarzenia z dnia 31 marca 2021 r. był kierujący samochodem marki F. (...) A. Ł..

Zdaniem Sądu, do momentu wyrokowania pozwany ubezpieczyciel pozostawał w co prawda błędnym, lecz usprawiedliwionym okolicznościami sprawy przekonaniu, że nie jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania, albowiem winy za kolizję nie ponosi osoba, której udziela ochrony ubezpieczeniowej. Przekonanie to pozwany ubezpieczyciel opierał na uzyskanej z Policji informacji o ukaraniu męża powódki B. K. (1) mandatem karnym. Do momentu zatem ustalenia przez Sąd, kto ostatecznie ponosi winę za zaistniałą szkodę, ubezpieczyciel był uprawniony do twierdzenia, że nie jest zobowiązany do wypłaty świadczenia odszkodowawczego. Powyższe w ocenie Sądu uprawnia do zasądzenia odsetek ustawowych od odszkodowania dopiero od darty wyrokowania.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie drugim orzeczenia, oddalając powództwo co od odsetek od dnia 4 lipca 2021 r.

Sąd stan faktyczny w przedmiotowej sprawie oparł na dowodach z zeznań świadków, które w gruncie rzeczy uznał za wiarygodne. Sąd zauważył, że B. K. (1) jest mężem powódki, przeto podszedł do jego zeznań z pewną dozą ostrożności. Niemniej, informacje jakie Sąd uzyskał od świadków pozostawały zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z nagraniem kolizji i wnioskami opinii biegłego M. M..

Także dowody z dokumentów przedstawione przez strony nie budziły zastrzeżeń sądu. Dowód w postaci opinii R. B., potraktował jedynie jako dowód z dokumentu prywatnego, a zatem mającego wykazać jedynie to, że osoba, która się pod nim podpisała, złożyła oświadczenie określonej treści.

Sąd uznał opinię oraz uzupełniającą opinię biegłego sądowego J. B. za niewiarygodną, natomiast te sporządzone przez M. M. za wiarygodne. Wynika to z tego, że Sąd powziął wątpliwości co do stosowanej przez J. B. metodologii oraz staranności wykonanej przez niego pracy. Biegły ten nie przedstawił przekonujących wyliczeń na poparcie stawianych przez siebie tez, nie dokonał oględzin miejsca zdarzenia, nie przeprowadził symulacji zdarzenia w programie P. C. i nie poruszał kwestii związanych z naruszeniem przez kierującego pojazdem F. (...) maksymalnej dopuszczalnej prędkości na tym odcinku drogi. Poza tym w toku procesu powódka podnosiła wątpliwości co do jego bezstronności.

Z drugiej strony, opinia sporządzona przez biegłego M. M. jawiła się jako pełna, niesprzeczna, jasna i logiczna. Biegły w tej opinii w sposób zrozumiały przedstawił swój tok rozumowania, popierając go stosownymi wyliczeniami, poprzedzonymi oględzinami miejsca zdarzenia. Biegły ten dał także odpowiedź na wszystkie zadane mu przez Sąd pytania. Z tego względu, Sąd ustalając stan faktyczny oparł się właśnie na opinii tego biegłego, uznając je za w pełni przekonujące, znajdujące oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a tym samym w pełni wiarygodne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

W przedmiotowej sprawie powódka przegrała proces jedynie w zakresie daty zasądzenia odsetek ustawowych od zasądzonego na jej rzecz w całości odszkodowania, stąd też mając na względzie, że powódka uległa jedynie co do nieznacznej części swojego żądania, w punkcie trzecim wyroku, stosując zasadę przewidzianą w art. 100 zd. 2 k.p.c., zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki P. K. kwotę 5.655 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na powyższe koszty procesu składała się opłata od pozwu w wysokości 1.738 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych, uiszczona przez powódkę zaliczka na poczet przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w kwocie 300 złotych, oraz koszty zastępstwa procesowego jej pełnomocnika- radcy prawnego w kwocie 3. 600 złotych, obliczonej na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

O nieuiszczonych kosztach sądowych, na które składa się kwota 3.710,64 zł tytułem wynagrodzenia biegłych sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zmianami). Łącznie koszty sporządzenia opinii w niniejszej sprawie opiewały na kwotę 3.710,64 zł. Częściowo koszty te zostały pokryte z uiszczonych przez powódkę i pozwanego zaliczek w kwotach po 300 zł. Do rozliczenia pozostała zatem kwota 3.110,64 zł (3.710,64 zł -600 zł).

Zważywszy że przy rozstrzyganiu o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych należy stosować zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu, kosztami tymi należało obciążyć w całości przegrywającego proces pozwanego.

W związku z powyższym, w punkcie czwartym wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 3.110,64 złotych, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, które to Skarb Państwa tymczasowo wyłożył na poczet wynagrodzenia dla biegłych sądowych sporządzających opinie w przedmiotowej sprawie.