Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

28 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sebastian Otto
Protokolant:	stażysta Szymon Tobiasz

po rozpoznaniu 28 maja 2025 r. w S.

na rozprawie

sprawy z powództwa M. S.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 25 255 zł (dwudziestu pięciu tysięcy dwustu pięćdziesięciu pięciu złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 maja 2022 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3 730 zł (trzech tysięcy siedmiuset trzydziestu złotych) wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty;

III.  nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 29,94 zł (dwudziestu dziewięciu złotych i dziewięćdziesięciu czterech groszy) tytułem kosztów tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Sędzia Sebastian Otto

Sygn. akt III C 180/24

UZASADNIENIE

wyroku z 28 maja 2025r.

Pozwem z dnia 17 lutego 2023 roku M. S. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 3 000,00 złotych tytułem roszczenia głównego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 28 maja 2022 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 900,00 złotych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych.

W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, iż dnia 21 stycznia 2022 roku w S. doszło do zdarzenia, w wyniku którego powódka doznała obrażeń ciała. Odpowiedzialność za przedmiotowy wypadek ponosi R. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowa (...) R. S. jako podmiot odpowiedzialny i zobligowany do utrzymywania nawierzchni chodników podczas zimy. W dniu zdarzenia przedsiębiorstwo legitymowało się umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartą ze stroną pozwaną.

Pismem z dnia pełnomocnik strony powodowej wskazał, że całe roszczenie powódki wynosi 42 775,00 złotych z czego 40 000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 2 775,00 złotych tytułem kosztów leczenia.

W odpowiedzi na pozew z dnia 17 maja 2023 roku (...) S.A. z siedzibą w S. wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, według norm przepisanych, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że na skutek zgłoszenia przez powódkę zdarzenia z dnia 21 stycznia 2022 roku zostało przeprowadzone postępowanie likwidacyjne numer (...). Ubezpieczyciel nie przyjął odpowiedzialności za przedmiotowe zdarzenia odmawiając tym samym zapłaty zadośćuczynienia na rzecz powódki. (...) S.A. wskazała iż w oparciu o zgromadzona w sprawie dokumentacje, brak jest możliwości ustalenia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy ewentualnymi nieprawidłowościami ubezpieczonego, a szkodą.

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2024 roku Sąd postanowił dopuścić i przeprowadzić dowód z pisemnej opinii biegłego R. Z. w celu ustalenia urazów doznanych przez powódkę w wyniku wydarzenia z dnia 21 stycznia 2022 roku, skutków zdrowotnych i ich wpływu na funkcjonowanie powódki, dolegliwości, możliwych następstw na przyszłość, stopnia doznanego uszczerbku na zdrowiu, zasadności podjętego leczenia i poniesionych kosztów.

Pismem z dnia 18 grudnia 2024 roku strona powodowa rozszerzyła powództwo o kwotę 25 255,00 złotych, w tym:



23 000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia,



2 255,00 złotych tytułem kosztów leczenia.

Jednocześnie strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 28 255,00 złotych tytułem roszczenia głównego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 28 maja 2022 roku do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych.

Dnia 12 czerwca 2025 roku Sąd wydał wyrok uzupełniający, w którym zasądził dodatkowo od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3 000,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 maja 2022 roku do dnia zapłaty.

Wyrok jest prawomocny.

Stan faktyczny

Dnia 9 stycznia 2020 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. zawarło z R. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowa (...) R. S. umowę nr (...). Przedmiotem umowy było wykonywanie usługi bieżącego utrzymania czystości, w tym utrzymania należytego stanu porządkowego, sanitarnego i estetycznego, częściach przeznaczonych do wspólnego korzystania przez mieszkańców nieruchomości budowalnych stanowiących własność zamawiającego oraz przyległej do nich powierzchni zewnętrznej. Łączna powierzchnia użytkowa lokali znajdujących się w budynkach mieszkalnych na nieruchomościach wynosiła 48 764,40 m ², a łączna powierzchnia zewnętrzna przyległa do nieruchomości budynkowych wynosiła 58 836,58 m ².

Jednym z wymienionych w treści umowy obowiązkiem nałożonym na wykonawcę było usuwanie skutków opadów atmosferycznych w sposób zapewniający utrzymanie nieruchomości w bezpiecznym i należytym stanie porządkowym i technicznym.

Dowód:



umowa nr (...) z dnia 9 stycznia 2020 roku – k. 14 – 19.

Dnia 23 marca 2021 roku (...) S.A. zawarła z Firmą Usługową (...) R. S. umowę polisy nr (...) na okres od dnia 26 marca 2021 roku do dnia 25 marca 2022 roku. Zakres ubezpieczenia obejmował odpowiedzialność cywilną za szkody wyrządzone w związku z działalnością wskazaną w umowie ubezpieczenia, użytkowaniem mienia, jednakże z wyłączeniem szkód wyrządzonych przez produkt wprowadzony do obrotu.

Dowód:



umowa polisy nr (...) z dnia 23 marca 2021 roku – k. 66 – 67.

Dnia 21 stycznia 2022 roku w godzinach popołudniowych, M. S. przechodząc z ronda tramwajowego przy ul. (...) do swojego miejsca zamieszkania przy ul. (...) uległa wypadkowi poprzez przewrócenie się na oblodzonym, nieposypanym chodniku przy skwerze między blokami. Chodnik ten znajdował się w administracji (...)u S.. W wyniku upadku powódka doznała złamania kostki przyśrodkowej oraz złamania dalszej części trzonu kości strzałkowej z niewielkim przemieszczeniem. Przyjmujący w dniu 21 stycznia 2022 roku powódkę lekarz zalecił unieruchomienie kończony w szynie gipsowej podudziowej na okres 6 tygodni, chodzenie bez obciążania lewej kończyny, stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej na okres unieruchomienia w szynie oraz stosowanie doraźnie leczenia przeciwbólowego.

W okresie od dnia 31 stycznia 2022 roku do dnia 2 lutego 2022 roku powódka przebywała na oddziale Kliniki (...), Traumatologii i Onkologii Narządu (...) w (...) Publicznym Szpitalu (...) PUM w S.. Podczas pobytu powódki na oddziale rozpoznano u niej mnogie złamanie podudzia (złamanie dwukostkowe podudzia lewego) i poddano powódkę operacji otwartej repozycji i stabilizacji wnętrza złamania kostki bocznej.

M. S. została wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym z zaleceniem:

1)  chodzenia bez obciążenia operowanej kończony przy asekuracji kul łokciowych przez 6 tygodni,

2)  utrzymywanie unieruchomienia w gipsie podudziowym przez okres 6 tygodni,

3)  elewacja operowanej kończony,

4)  stosowanie leków przeciwbólowych doraźnie,

5)  stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej,

6)  kontroli w (...)

Dowody:



pismo z dnia 31 marca 2022 roku adresowane do F. U. (...) R. S. – k. 9;



pismo z dnia 30 marca 2022 roku adresowane do STU E. Hestia – k. 10;



pismo z dnia 7 lutego 2022 roku adresowane do (...) Sp. z o.o. – k. 11 – 12;



pismo z dnia 6 kwietnia 2022 roku – k. 21;



pismo z dnia 30 marca 2022 roku – k. 22;



pismo z dnia 13 kwietnia 2022 roku – k. 23;



pismo z dnia 25 kwietnia 2022 roku adresowane do STU E. Hestia – k. 24;



karta medycznych czynności ratunkowych z dnia 21 stycznia 2022 roku godzina 17.03 – k. 33;



karta informacyjna z dnia 21 stycznia 2022 roku (...) Publicznego Szpitala (...) PUM w S. – k. 34;



karta informacyjna z dnia 2 lutego 2022 roku (...) Publicznego Szpitala (...) PUM w S. – k. 35;



zdjęcie RTG stawu skokowego wykonane 31 stycznia 2022 roku – k. 36;

Za pośrednictwem wiadomości e-mail z dnia 13 kwietnia 2022 roku J. S. (1) prokurent Firmy Usługowej (...) R. S. poinformował J. S. (2) będącą pracownikiem E. Hestia, że jako firma byli oni zobowiązani do obsługi chodnika na podstawie umowy zawartej z (...) Sp. z o.o. Odśnieżanie odbywało się do godziny 15.00, a w dniu zdarzenia zgodnie z oświadczeniem kierowniczki tego rejonu, pani H. R., chodnik został odśnieżony w czasie określonym w umowie, jednak opady śniegu miały również miejsce w godzinach popołudniowych, czyli już po odśnieżeniu chodnika.

Dowód:



wiadomość e-mail z dnia 13 kwietnia 2022 roku – k. 20

Pismem z dnia 27 kwietnia 2022 roku E. Hestia poinformowała powódkę, że w związku z zapoznaniem się z przedmiotowym roszczeniem oraz okolicznościami zdarzenia, nie znaleźli oni podstaw do przyjęcia odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach zawartej umowy ubezpieczenia. Wobec czego strona pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania.

Dowód:



decyzja z dnia 27 kwietnia 2022 roku – k. 25 – 26;



płyta CD – k. 80.

17 czerwca 2022 roku odbyła się konsultacja lekarska z lekarzem A. J. specjalistą rehabilitacji medycznej, na której wskutek rozpoznania następstw urazów kończyny dolnej, lekarz skierował M. S. do działu/pracowni fizjoterapii

Dowód:



pismo dotyczące konsultacji lekarskiej z dnia 17 czerwca 2022 roku – k. 47.

Dnia 22 lipca 2022 roku powódka wystosowała wobec (...) S.A. wezwanie do zapłaty kwoty 3 200,00 euro i 42 375,00 złotych w terminie 7 dni liczonych od dnia otrzymania wezwania, tytułem pełnej rekompensaty za szkodę osobową będącą następstwem zdarzenia z dnia 21 stycznia 2022 roku. Powódka wskazała, że na żądaną sumę składają się następujące kwoty:

1)  40 000,00 złotych tytułem zadość uczynienia za ból i cierpienie,

2)  2 375,00 złotych tytułem rekompensaty kosztów związanych z leczeniem,

3)  3 200,00 euro tytułem rekompensaty kosztów opieki nad poszkodowaną osób trzecich.

Dowód:



wezwanie do zapłaty/reklamacja z dnia 22 lipca 2022 roku – k. 27;



faktury – k. 37 – 46;



faktury – k. 144 – 145;



faktura – k. 171.



Dnia 22 sierpnia 2022 roku fizjoterapeuta P. K. wydał zaświadczenie zgodnie z którym wskazał, że podczas badania motorycznego pacjentki M. S. stwierdzono ograniczenia zakresów ruchu kończyny dolnej lewej w stawach:

1)  kolanowy lewy S 0 – 0 – 100,

2)  skokowo – goleniowy i stawy stępu S 10 – 0 20, R 10 – 0 20.

Dowód:



zaświadczenie z dnia 22 sierpnia 2022 roku k. 52.

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 roku (...) S.A. poinformowała powódkę, że w wyniku ponownej analizy zebranej dokumentacji szkody nie było podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska i wypłaty odszkodowania.

W związku z odwołaniem od decyzji (...) S.A. otrzymanego w dniu 31 sierpnia 2022 roku, strona pozwana sporządziła pismo, w którym wyjaśniła dlaczego podjęła decyzje o odmowie wypłaty odszkodowania.

Dowód:



decyzja z dnia 19 sierpnia 2022 roku dotycząca szkody nr (...) – k. 29;



wiadomość e-mail z dnia 31 sierpnia 2022 roku – k. 30;



pismo z dnia 29 września 2022 roku dotyczące szkody nr (...) – k. 31 – 32.

14 listopada 2022 roku odbyła się konsultacja lekarska, podczas której lekarz E. I. specjalistka rehabilitacji medycznej po zbadaniu powódki wskazała, że obwód stawu skokowego lewego był nieco pogrubiony oraz zaobserwowała u M. S. niewielkie ograniczenia ruchomości w stawie skokowym. Wobec powyższego powódka została skierowana do działu/pracowni fizjoterapii.

Dowód:



pismo dotyczące konsultacji lekarskiej z dnia 14 listopada 2022 roku – k. 48;



potwierdzenie wizyt – k. 49.

Dnia 19 kwietnia 2023 roku wystawiono dla powódki skierowanie do działu/pracowni fizjoterapii z rozpoznaniem następstw urazów kończyny dolnej. Kolejne skierowanie powódka otrzymała dnia 29 września 2023 roku.

Dowód:



skierowanie z dnia 29 września 2023 roku – k. 146;



skierowanie z dnia 19 kwietnia 2023 roku – k. 148.

Na podstawie zaświadczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (...) Centrum (...) stwierdzono, że M. S. korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych w poniższych okresach:

1)  od 4 lipca 2022 roku do dnia 15 lipca 2022 roku;

2)  od 6 lutego 2023 roku do dnia 17 lutego 2023 roku,

3)  od 16 sierpnia 2023 roku do dnia 29 sierpnia 2023 roku.

Dowód:



zaświadczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – k. 146.

Dnia 24 lipca 2024 roku wystawiono skierowanie na rzecz powódki do działu/pracowni fizjoterapii celem kontynuacji po złamaniu i leczeniu operacyjnym obu kości podudzia.

Zaświadczeniem wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (...) Centrum (...) potwierdzono iż w okresie od dnia 1 lipca 2024 roku do dnia 12 lipca 2024 roku M. S. korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych.

Dnia 2 kwietnia 2025 roku ponownie wydano na rzecz strony powodowej skierowanie do działu/pracowni fizjoterapii celem kontynuacji leczenia.

Dowód:



skierowanie z dnia 24 lipca 2024 roku – k. 184;



zaświadczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – k. 185;



skierowanie z dnia 2 kwietnia 2025 roku – k. 232.

Rozważania prawne

Powództwo okazało się uzasadnione w całości.

Powódka M. S. wywodzi swoje roszczenie z faktu doznania uszczerbku na zdrowiu na skutek upadku na chodniku. Wobec zaistnienia powyższego zdarzenia powódka domagała się w niniejszym postępowaniu od strony pozwanej zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz zwrotu poniesionych kosztów leczenia.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowią przepisy art. 415 k.c., 444 § 1 k.c., 445 par. 1 k.c. i art. 822 k.c.

Przepis art. 415 k.c. stanowi, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Zgodnie z przepisem art. 444 par. 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

Przepis art. 445 § 1 k.c. stanowi natomiast, że w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, tj. między innymi w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (art. 444 par. 1 k.c.), sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zgodnie z treścią art. 822 k.c. (§ 1) przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. (par. 2) Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. (par. 3) Strony mogą postanowić, że umowa będzie obejmować szkody powstałe, ujawnione lub zgłoszone w okresie ubezpieczenia. (par. 4) Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. (par 5) Ubezpieczyciel nie może przeciwko uprawnionemu do odszkodowania podnieść zarzutu naruszenia obowiązków wynikających z umowy lub ogólnych warunków ubezpieczenia przez ubezpieczającego lub ubezpieczonego, jeżeli nastąpiło ono po zajściu wypadku.

Podstawę prawną żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę stanowi przepis art. 445 § 1 k.c., zgodnie z treścią którego w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, a zatem w przypadku spowodowania uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

W świetle treści cytowanego przepisu art. 415 k.c. przesłanki odpowiedzialności deliktowej są następujące: bezprawność zachowania sprawcy, wina sprawcy, wyrządzenie tym zachowaniem szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy tym zachowaniem a zaistniałą szkodą. Ciężar udowodnienia przesłanek skutkujących powstaniem po stronie pozwanej odpowiedzialności z tytułu deliktu spoczywa – zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w przepisie art. 6 k.c. – na powodzie, który z faktu powstania szkody na skutek zachowania pozwanej wywodzi skutki prawne.

W toku procesu strona pozwana podniosła, że ze względu na brak legitymacji (...) Sp. z o.o. do cedowania obowiązków wynikających z ustawy na inne podmioty brak jest podstaw do dochodzenia roszczeń bezpośrednio od ubezpieczonego tzw. brak jest legitymacji zarządcy do cedowania obowiązków na inne podmioty.

„Prowadzący działalność gospodarczą w zakresie prac związanych z usuwaniem skutków zimy może zwolnić zarządcę nieruchomości od określonych w ustawie jego obowiązków w zakresie usuwania skutków zimy jedynie w przypadku umownego powierzenia mu tych obowiązków do jakich sam jest zobowiązany (art. 429 k.c.). Wymaga to jednak precyzyjnych w tej kwestii ustaleń i wykładni umowy zawartej przez przedsiębiorcą z zarządcą nieruchomości” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2005 roku II CK 595/04). Sąd podziela w pełni stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w przytoczonym orzeczeniu, zgodnie z którym dla przyjęcia skutecznego umownego przejęcia obowiązków w zakresie usuwania skutków zimy do jakich zobowiązany jest zarządca nieruchomości niezbędne jest ustalenie, czy umowa nr (...) z dnia 9 stycznia 2020 roku zawarta pomiędzy (...) Sp. z o. o. z siedzibą w S. działającym jako zamawiający, a R. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowa (...) R. S. z siedzibą w S. będącym wykonawcą nałożyła na wykonawcę te same obowiązki, które spoczywały w tym zakresie na zamawiającym, na którym spoczywa ustawowy obowiązek utrzymywania czystości chodników.

Zgodnie z punktem 3 umowy nr (...) z dnia 9 stycznia 2020 roku wykonawca zobowiązany był do „usuwania skutków opadów atmosferycznych w sposób zapewniający utrzymanie nieruchomości (w granicach określonych w załącznikach, o których mowa w par. 1) w bezpiecznym i należytym stanie porządkowym i technicznym, w szczególności do wykonywania następujących czynności:

1)  oczyszczania ze śniegu, lodu i błota chodników, rynsztoków, dróg wewnątrzosiedlowych, pieszo jezdni, miejsc postojowych dla pojazdów, dojść do budynków, dojść do pojemników na odpady komunalne oraz wpustów deszczowych. Ponadto wykonawca zobowiązany będzie do oczyszczania ze śniegu, lodu i błota pieszo jezdni, dróg wewnątrzosiedlowych (na całej szerokości), miejsc parkingowych znajdujących się na granicach nieruchomości jak również chodników położonych wzdłuż nieruchomości, które oczyszczać powinien właściciel nieruchomości stosownie do treści ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymywaniu czystości i porządku w gminach […].

6) czynności wymienione w pkt 1 – 5 powinny być wykonywane przy opadach śniegu co najmniej trzy razy w ciągu doby – raz po godzinie 6.30 i dwa razy pomiędzy godziną 10.00 a 15.00, bez względu na dzień tygodnia w tym również w niedzielę, święta i dni wolne od pracy. Natomiast po ustaniu opadów śniegu wykonawca każdorazowo przystąpi do czynności szczegółowo opisanych w pkt. 1) powyżej […].”

Tak określony przedmiot umowy łączącej obie strony jest tożsamy z obowiązkami jakie ustawodawca nałożył na właścicieli nieruchomości w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej zawarcia.

Podniesione okoliczności powodują, iż dokonując wykładni umowy nr (...) z dnia 9 stycznia 2020 roku w oparciu o zaoferowane w niniejszej sprawie dowody należało uznać, iż (...) Sp. z o.o. przekazało Firmie Usługowej (...) R. S. całość obowiązków jakie spoczywały na niej jako właścicielu nieruchomości określonych w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), a polegających na zapewnieniu czystości między innymi przez usunięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż posesji przez cały czas.

Wobec powyższego zarzut strony pozwanej w przedmiocie braku legitymacji (...) Sp. z o.o. do cedowania obowiązków ustawowych na inne podmioty należało uznać za bezzasadny.

(...) S.A. podniosło również zarzut w myśl, którego stwierdza, że w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentacje, brak jest możliwości ustalenia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy ewentualnymi nieprawidłowościami ubezpieczonego a szkodą.

W toku postępowania powódka wykazała za pomocą opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu R. Z., że na skutek upadku na chodniku w dniu 21 stycznia 2022 roku doznała uszczerbku na zdrowiu w postaci złamania dwukostkowego podudzia lewego, leczonego operacyjnie. Odniesione na skutek wypadku obrażenia skutkują trwałym uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 15%, zgodnie z punktem 162b załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym i długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania. U powódki stwierdzono nadto wystąpienie pourazowych dolegliwości bólowych utrzymujących się przez długi okres, a w przyszłości predysponuje do zaistnienia zmian zwyrodnienia stawu skokowego lewego, które mogą skutkować leczeniem operacyjnym w formie alloplastyki stawu skokowego/zabiegu artrodezy. Biegły wskazał również, że koszty leczenia podjęte przez powódkę, były uzasadnione, albowiem okres oczekiwania na zabiegi i rehabilitacje z refundacji NFZ jest bardzo długi, w mając na względzie uraz jaki doznała powódka należało stwierdzić, że terminy te są wręcz nazbyt odległe. Rehabilitacja po doznanym przez powódkę złamaniu powinna być wprowadzona jak najszybciej po zabiegu operacyjnym i po usunięciu szyny gipsowej, celem uniknięcia możliwych powikłań w postaci np. ograniczenia ruchomości stawu skokowego.

Na wstępie wskazać należy, że szkodą jest każdy uszczerbek w prawnie chronionych dobrach, z którymi to ustawa wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej. Granice odpowiedzialności odszkodowawczej wyznacza zaś związek przyczynowy. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W literaturze dominującą jest teoria adekwatnego związku przyczynowego, od której odstępstwa mogą wystąpić w warunkach opisanych w art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którym granicach określonych w art. 361 § 1 k.c., w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Co do zasady normalny związek przyczynowy pełni zatem w prawie cywilnym funkcję przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, a nadto wyznacza jej granice w tym sensie, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa zdarzeń, z którymi ustawa łączy jego obowiązek odszkodowawczy. Skutki zaś pozostające poza granicami adekwatnej przyczynowości nie są objęte takim obowiązkiem. Adekwatny związek przyczynowy pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych skutków, które są dla badanego zdarzenia zwykłe (typowe, normalne), a na odrzucenie takich, które oceniamy jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Następstwo zdarzenia ma zaś normalny charakter wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest następstwem danego zdarzenia lub gdy zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją danego zdarzenia (por. wyrok SN z dnia 11.09.2003 r., sygn. III CKN 473/01 oraz wyrok SN z dnia 26.01.2006 r., II CK 372/05).

W świetle materiału dowodowego sprawy, a w szczególności treści opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu R. Z., nie ulega wątpliwości, że pomiędzy zdarzeniem z dnia 21 stycznia 2022 roku, a stwierdzonym u powódki uszkodzeniem ciała zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Jak bowiem wskazał biegły sądowy złamanie dwukostkowe podudzia lewego oraz dolegliwości bólowe po wypadku mają charakter wyłącznie pourazowy związany z wypadkiem z dnia 21 stycznia 2022 roku. Gdyby zatem powódka nie poślizgnęła się na chodniku, nie doznałaby złamania dwukostkowego podudzia lewego. Nie odczuwałaby również będących wynikiem urazu dolegliwości bólowych.

Podstawę prawną żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę stanowi przepis art. 445 § 1 k.c., zgodnie z treścią którego w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, a zatem w przypadku spowodowania uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zadośćuczynienie to suma pieniężna, która ma naprawić wyrządzoną pokrzywdzonemu krzywdę. Ustawodawca nie sprecyzował sposobu ustalenia wysokości zadośćuczynienia, odwołując się w tym zakresie do sędziowskiego uznania, opartego na całokształcie okoliczności sprawy. W judykaturze przyjmuje się, że o wysokości zadośćuczynienia powinien decydować rozmiar cierpień jakich doznał pokrzywdzony - tak fizycznych, jak i psychicznych przy czym rozmiar ten należy każdorazowo określić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przyznana suma pieniężna zadośćuczynienia ma bowiem stanowić ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej wynagradzający doznane cierpienia oraz mający ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek doznanego wypadku. Oceniając rozmiar doznanej krzywdy, trzeba zatem wziąć pod uwagę całokształt okoliczności, a więc nie tylko procent uszczerbku, lecz także intensywność cierpień i czas ich trwania oraz nieodwracalność następstw wypadku, konieczność korzystania z pomocy innych osób oraz inne czynniki podobnej natury (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r. , I ACa 1481/16, wyrok SA w Katowicach z dnia 16 marca 2017 r. , I ACa 1045/16). Jednocześnie wskazać należy, że kompensacyjny charakter zadośćuczynienia wymaga, aby przedstawiało ono ekonomicznie odczuwalną wartość, utrzymaną w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Z samej istoty szkody niemajątkowej, a więc uszczerbku, który nie przekłada się wprost na określoną wartość majątkową, wynika, że wysokość zadośćuczynienia nie może być oznaczona z taką dokładnością i przy zastosowaniu tych samych kryteriów oceny, co przy wyrównaniu szkody majątkowej. Dał temu wyraz ustawodawca wskazując w art. 445 k.c. (a także w art. 448 k.c.), że wysokość przyznanego zadośćuczynienia ma być odpowiednia, zaś samo zasądzenie pozostawione zostało uznaniu sądu, z tych względów instytucja zadośćuczynienia zaliczana jest do instytucji prawa sądowego, a więc konstrukcji, w której istnieje stosunkowo szeroki zakres uznania sędziowskiego przy określaniu wysokości należnego zadośćuczynienia w okolicznościach faktycznych konkretnego przypadku (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 22 listopada 2016 r., I ACa 897/15). Zadośćuczynienie jest bowiem świadczeniem jednorazowym i ma naprawić całą wyrządzoną krzywdę (wyrok SA w Łodzi z dnia 21 marca 2017 r. I ACa 1437/14).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zadośćuczynienie w żądanej kwocie jest całkowicie zasadne. Nie jest to żądanie wygórowane, mając na uwadze okoliczności zdarzenia, a w szczególności skutki dla powódki z zakresie jej stanu zdrowia. Nadto w całości zasadne jest żądanie o charakterze odszkodowawczym, bowiem powódka poniosła koszty leczenia wskazane w pozwie, a były one niezbędne i związane ze zdarzeniem.

Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści art. art. 359 § 1 k.c., art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02).

W odniesieniu do wymagalności żądania zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wskazać należy, że terminem, od którego należą się odsetki za opóźnienie w zapłacie z tego tytułu może być, w zależności od okoliczności sprawy, zarówno dzień poprzedzający wyrokowanie o zadośćuczynieniu, jak i dzień tego wyrokowania. Domaganie się odsetek od zasądzonego zadośćuczynienia od daty wezwania do zapłaty jest usprawiedliwione jedynie we wszystkich tych sytuacjach, w których krzywda pokrzywdzonego istniała i była już znana w tej właśnie chwili. Istotne jest przy tym nie tylko to, czy dłużnik znał wysokość żądania uprawnionego, ale także to, czy znał lub powinien znać okoliczności decydujące o rozmiarze należnego od niego zadośćuczynienia. Uwzględniając powyższe o terminie, od którego należy naliczać odsetki decyduje także kryterium oczywistości żądania zadośćuczynienia. Jeżeli bowiem w danym przypadku występowanie krzywdy oraz jej rozmiar są ewidentne i nie budzą większych wątpliwości, trzeba przyjąć, że odsetki powinny być naliczane od dnia wezwania do zapłaty od kwoty, która była wówczas usprawiedliwiona (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 28 marca 2017 roku, I ACa 883/16). Jeżeli zatem powód żąda od pozwanego zapłaty określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od konkretnej daty - poprzedzającej dzień wyrokowania - to odsetki te powinny być zasądzone zgodnie z żądaniem pozwu, o ile tylko w toku postępowania zostanie wykazane, że dochodzona suma rzeczywiście się powodowi należała tytułem zadośćuczynienia od wskazanego przez niego dnia, że roszczenie takie zostało pozwanemu zgłoszone i istniała wówczas obiektywna możliwość ustalenia okoliczności koniecznych do ustalenia odszkodowania (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 7 lipca 2016 r. I ACa 411/16). Innymi słowy odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z tego tytułu od dnia wezwania do zapłaty należą się powodowi jedynie wtedy, kiedy odszkodowanie lub zadośćuczynienie ustalane jest na podstawie istniejących w dacie zgłoszenia roszczenia znanych lub dających się ustalić okoliczności mających wpływ na jego wysokość, stan opóźnienia powstaje od daty, kiedy świadczenie powinno być spełnione (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2016 roku, I ACa 1103/15).

Przepis art. 98 §1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu – za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.

O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzeka z urzędu (§ 1 ¹). Na koszty te, zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. i 99 k.p.c., składa się wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Mając na względzie, że pozwana przegrała proces w całości, obowiązana jest zwrócić powódce koszty związane z niniejszym postępowaniem na które składają się: kwota 900,00 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika powódki – adwokata, obliczona na podstawie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), 17,00 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – art. 1 ust. 1 pkt, kwota 1 500,00 złotych tytułem wpłaconej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego oraz łączna kwota opłaty sądowej od pozwy w wysokości 1 313,00 złotych (200,00 złotych opłaty sądowej oraz 1 113,00 złotych opłaty sądowej po rozszerzeniu powództwa).

Sędzia Sebastian Otto