Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 września 2021 roku

Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział I Cywilny

w składzie następującym :

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kuryłas

Protokolant: sekretarz sądowy Agata Rosa

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 roku w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 3.153 zł (trzech tysięcy stu pięćdziesięciu trzech złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2.784 zł (dwóch tysięcy siedmiuset osiemdziesięciu czterech złotych) – od dnia 14 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.617 zł (jednego tysiąca sześciuset siedemnastu złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 615,56 zł (sześciuset piętnastu złotych pięćdziesięciu sześciu groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Agnieszka Kuryłas

Sygn. akt I C 985/20

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 15 listopada 2019 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 3 153 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 784 zł od dnia 14 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty tytułem naprawienia szkody za uszkodzenie pojazdu marki (...) o nr rej. (...), uszkodzonego w wyniku kolizji z dnia 20 października 2018 roku oraz kosztów prywatnej kalkulacji naprawy . Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego.

Nakazem zapłaty z dnia 11 maja 2020 roku wydanym w postępowaniu upominawczym żądanie powoda zostało w całości uwzględnione.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany zaskarżając w całości wydany przeciwko niemu nakaz zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych , kwestionując w uzasadnieniu wysokość dochodzonego roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 października 2018 roku doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki (...) o nr rej. (...) należący do poszkodowanego P. S.. Sprawca szkody objęty był ochroną ubezpieczeniową u pozwanego ubezpieczyciela, stąd właściciel uszkodzonego pojazdu zgłosił szkodę bezpośrednio u niego.

(...) S.A. przeprowadził postępowanie likwidacyjne, w którym podjął decyzję o przyznaniu poszkodowanemu odszkodowania w wysokości 5 431,12 zł w związku z zaistnieniem szkody całkowitej.

Niesporne, a nadto dowód:

- decyzja o przyznaniu odszkodowania – k. 14 – 15;

- kalkulacja naprawy ubezpieczyciela – k. 15v. – 19;

- akta szkody na płycie CD – k. 68;

W dniu 7 stycznia 2019 roku P. S. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności, na mocy której przelał na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wszelkie wierzytelności przysługujące zbywcy z tytułu odszkodowania przysługującego w związku ze zdarzeniem z dnia 20 listopada 2018 roku za szkodę w pojeździe marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) wobec (...) S.A.

Dowód:

- umowa przelewu wierzytelności– k. 21 – 23;

- powiadomienie dłużnika o przelewie wierzytelności – k. 23 v .

Powód nie zgadzając się z ustaleniami ubezpieczyciela, wystąpił do (...) sp. z o.o. w W. o sporządzenie kalkulacji naprawy uszkodzeń powstałych w pojeździe marki (...) o nr rej. (...) wskutek zdarzenia z dnia 20 października 2018 roku. Koszt sporządzenia kalkulacji wyniósł 369 zł brutto i został poniesiony przez powodową spółkę.

Dowód:

- faktura VAT – k. 7.

- kalkulacja naprawy z dnia 7 listopada 2019 roku – k. 8 – 13.

Pismem z dnia 1 lipca 2019 roku powód wezwał pozwanego ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 2 868,88 zł tytułem odszkodowania.

Decyzją z dnia 17 lipca 2019 roku pozwany przyznał poszkodowanemu kwotę 84,88 zł tytułem odszkodowania uzupełniającego, która następnie wypłacił.

Dowód:

- reklamacja wraz z przesądowym wezwaniem do zapłaty – k. 20 – 20 v.

- decyzja pozwanego z dnia 17 lipca 2019 roku – k. 45- 46;

- korespondencja w toku postępowania likwidacyjnego – k. 47 – 49 v.

Koszt naprawy pojazdu marki (...) o nr rej. (...) uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 20 października 2018 roku, przy zastosowaniu średnich stawek za roboczogodzinę dla nieautoryzowanych warsztatów naprawczych , przeprowadzonej zgodnie z technologią naprawy wskazaną przez producenta samochodu, przy użyciu nowych oryginalnych części zamiennych i cen aktualnych na dzień zaistnienia szkody wynosił 17 099,72 zł brutto, przy tych samych warunkach, ale dla autoryzowanego serwisu 19 059,21 zł. Wartość rynkowa nieuszkodzonego pojazdu powoda wynosiła na dzień zaistnienia szkody 16 800 zł i była niższa od kosztu naprawy tego pojazdu, co czyniło naprawę nieopłacalną, a szkodę rozliczyć należało jako całkowitą. Wartość uszkodzonego pojazdu w wariancie I (tj. naprawy w nieautoryzowanym warsztacie) wynosiła 9 200 zł, a w wariancie II (w autoryzowanym serwisie) 9 300 zł. Wysokość szkody w wariancie I wynosiła 7 600 zł, a w wariancie II 7 500 zł.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego (...). M. M. – k. 82 – 117,

Sąd zważył co następuje:

Powództwo okazało się uzasadnione w całości.

Powód domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. kwoty 3 153 zł tytułem naprawienia szkody za uszkodzenie pojazdu marki (...) o nr rej. (...), uszkodzonego w wyniku kolizji z dnia 20 października 2018 roku , w tym kwoty 369 zł tytułem zwrotu kosztów prywatnej kalkulacji naprawy. Powód nabył przedmiotową wierzytelność bezpośrednio od osoby poszkodowanej w tym zdarzeniu.

Podstawę prawną żądania pozwu odnośnie odszkodowania za szkodę majątkową stanowią przepisy art. 436 § 2 k.c. w związku z art. 822 k.c. i art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.).

Zgodnie z dyspozycją art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia (§ 1).Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§ 4). Zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia . Zakres odpowiedzialności zobowiązanego do odszkodowania określa przepis art. 361 § 1 k.c., zgodnie z którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Z kolei art. 363 § 1 k.c. stanowi, że naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt wyrządzenia szkody przez sprawcę posiadającego ubezpieczenie OC wykupione u pozwanego. Pozwany przyjął co do zasady swoją odpowiedzialność za szkodę, a spór dotyczył jedynie wysokości należnego powodowi odszkodowania. Kwestia legitymacji czynnej powoda nie była kwestionowana przez stronę pozwaną, a nadto nie budziła wątpliwości Sądu.

Powołany na wniosek powoda biegły sądowy z zakresu techniki motoryzacyjnej (...). M. M. w swej pisemnej opinii z dnia 31 maja 2021 roku stwierdził, że koszt naprawy pojazdu marki (...) o nr rej. (...) uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 20 października 2018 roku, przy zastosowaniu średnich stawek za roboczogodzinę dla nieautoryzowanych warsztatów naprawczych , przeprowadzonej zgodnie z technologią naprawy wskazaną przez producenta samochodu, przy użyciu nowych oryginalnych części zamiennych i cen aktualnych na dzień zaistnienia szkody wynosił 17 099,72 zł brutto, zaś przy tych samych warunkach, ale dla autoryzowanego serwisu 19 059,21 zł. Wartość rynkowa nieuszkodzonego pojazdu powoda wynosiła na dzień zaistnienia szkody 16 800 zł i była niższa od kosztu naprawy tego pojazdu, co czyniło naprawę nieopłacalną, a szkodę rozliczyć należało jako całkowitą. Wartość uszkodzonego pojazdu w wariancie I (tj. naprawy w nieautoryzowanym warsztacie) wynosiła 9 200 zł, a w wariancie II (w autoryzowanym serwisie) 9 300 zł. Wysokość szkody w wariancie I wynosiła 7 600 zł, a w wariancie II 7 500 zł.

Sąd uznał dowód z opinii pisemnej biegłego sądowego M. M. za w pełni wiarygodny. Opinia została sporządzona zgodnie z treścią postanowienia dowodowego, w sposób fachowy, rzetelny i kompletny. Treść opinii jest zgodna z zasadami wiedzy powszechnej i logiki. Wysokie kwalifikacje biegłego i jego duże doświadczenie w połączeniu z rzetelną analizą materiału dowodowego dają, zdaniem Sądu, gwarancję prawidłowości dokonanych ustaleń. Sformułowane stanowisko jest zrozumiale umotywowane i jednoznaczne. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, brak jest więc podstaw do zakwestionowania opinii biegłego sądowego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.11.2002 r., V CKN 1354/00, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7.11.2000 r., I CKN 1170/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.11.2000 r., IV CKN 1383/00). Ponadto żadna ze stron opinii nie kwestionowała.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku likwidacji szkód komunikacyjnych z OC sprawcy szkoda może zostać zakwalifikowana jako szkoda częściowa bądź całkowita.

Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Szkoda częściowa zaś ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów dokonanej naprawy.

Sąd ustalił, iż szkoda w pojeździe marki (...) o nr rej. (...) miała charakter szkody całkowitej. Biegły stwierdził, iż wartość pojazdu w dniu szkody wynosiła 16 800 zł , wartość pojazdu uszkodzonego wynosiła między 9 200 zł – 9 300 zł, zaś koszty naprawy pojazdu wynosiły pomiędzy 17 099,72 zł a 19 059,21 zł. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż koszty naprawy przewyższały więc wartość pojazdu.

Opierając się na wyliczeniach przedstawionych przez biegłego Sąd uznał, iż zasadnym jest zasądzenia na rzecz powoda dodatkowej kwoty tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe. Wysokość szkody stanowiącej różnicę pomiędzy wartością samochodu w stanie nieuszkodzonym a jego pozostałościami wynosiła pomiędzy 7 500 a 7 600 zł, zaś pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił na rzecz uprawnionego łącznie kwotę 5 516 zł. Tym samym należy stwierdzić, iż powodowi przysługuje dodatkowo roszczenie o wypłatę odszkodowania w kwocie dochodzonej pozwem.

Zdaniem Sądu orzekającego należało nadto uwzględnić co do zasady żądanie powoda co do zwrotu poniesionych przez niego kosztów prywatnej ekspertyzy. Koszty ekspertyzy pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą powoda, a także konieczność ich poniesienia była celowa i zasadna . W wyroku z dnia 20 lutego 2002 r., V CKN 908/2000 Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, że ocena czy koszty ekspertyzy powypadkowej poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu likwidacyjnym mieszczą się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego powinna być dokonywana na podstawie konkretnych okoliczności sprawy, a w szczególności po dokonaniu oceny, czy poniesienie tego wydatku było obiektywnie uzasadnione i konieczne.

W ocenie Sądu koszty ekspertyzy w niniejszym postępowaniu były uzasadnione. Ekspertyza ta dotyczyła kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu marki (...) o nr rej. (...) i dała możliwość weryfikacji stanowiska pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym, a nadto miała wpływ na określenie wysokości roszczenia . W tym stanie rzeczy ekspertyza ta była przydatna dla skutecznego określenia przez stronę powodową wysokości żądania i zainicjowania niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy koszty prywatnej ekspertyzy bezspornie stanowił element szkody powoda, pozostający w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, za które odpowiedzialność ponosi pozwany (art. 361 § 1 k.c.). Z uwagi na powyższe , należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie dochodzonej pozwem tj. 3 153 zł , o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.

Roszczenie o odsetki znajduje swoje oparcie w treści art. 481 § 1 k.c., który stanowi, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jak zaś wynika z tezy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r. (II CK 146/02, Lex nr 82271) dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia.

Data początkowa naliczania odsetek ustawowych od kwoty 2784 zł zasądzonej w punkcie I wyroku wskazana została zgodnie z żądaniem pozwu i przypadała na dzień 14 grudnia 2018 roku, a więc po upływie 30 dni od daty wydania decyzji przyznającej odszkodowanie w kwocie 5 431,12 zł wydanej w dniu 14 listopada 2018 roku. W tej dacie roszczenie powoda z pewnością było już wymagalne, a więc Sąd nie widział przeszkód aby odsetki od zasądzonej pozwem kwoty z tytułu naprawienia szkody przyznać od tej właśnie daty.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedstawione przez strony w toku postępowania, których autentyczność oraz treść nie były przez nie kwestionowane, ani też nie wzbudziły wątpliwości Sądu. Dodatkowo, wysokość szkody Sąd ustalił w oparciu o przeprowadzony dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego (...). M. M.. Sąd uznał, że wydana opinia została sporządzona w sposób rzetelny, przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą fachową i w należyty sposób objaśniła zagadnienie poddane opiniowaniu.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata , koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Powód wygrał sprawę w całości, a więc pozwany winien zwrócić mu całość poniesionych przez niego kosztów. Na te składały się zaś opłata od pozwu w kwocie 200 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustalone w stawce minimalnej na podstawie § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) w kwocie 900 zł , opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wykorzystana zaliczka na biegłego w wysokości 500 zł, a więc łącznie kwota 1 617 zł.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyrok.

O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z dnia 1 września 2005 r. z późn. zm.). Na powyższe koszty składała się kwota 615,56 zł tytułem wynagrodzenia dla biegłego za sporządzoną opinię, którą to kwotę Sąd tymczasowo wydatkował z sum budżetowych . Skoro zatem pozwany przegrał niniejszą sprawę w całości, to powyższymi kosztami należało go obciążyć w całości.

Sędzia Agnieszka Kuryłas